آخرین یاوه ها

همچو باد بهاری

grotesque — Sun, 10 Aug 2008 13:47:03 GMT

چو غنچه ، گرچه فروبستگیست کار جهان

تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

خودباوری

grotesque — Wed, 06 Aug 2008 08:04:26 GMT

حق شایسته کسانی است که امیدوار باشند و به خود باور داشته باشند.

یافتن مجهول در یک معادله ساده

grotesque — Sun, 03 Aug 2008 13:26:01 GMT

معادله ساده ای است. اجزا ، تشکیل دهنده کل هستند همانطور که کل از اجزا بوجود می آید. بنابراین قانون حاکم بر اجزا برابر با قانون حاکم بر کل است.

خانواده ها جامعه بزرگی را میسازند که در آن کلیت ، مردم و حکومت قرار میگیرند. طبق معادله مذکور شکل حکومت با شکل مدیریت خانواده برابر است. یعنی اگر شکل نمونه خانواده در یک کشور پدرسالاری باشد ، شکل حکومت در آن کشور استبداد مطلقه است. وبالعکس...

و اگر شکل الگویی خانواده از قواره های پدرسالاری خارج شده باشد ، شکل حکومت در آن جامعه نمی بایست استبداد مطلقه باشد.

ولی هنگامی که قواعد معادله به هم میخورد ، ما ناچارا باید بدنبال یافتن یک مجهول جدید در آن معادله باشیم.

و آن وقتی است که شکل خانواده از الگوی پدرسالاری فئودالی بیرون آمده باشد ، ولی هنوز قواره حکومت متناسب با الگوهای فئودالی و پدرسالارانه باشد.

مجهول در معادله ما چیست؟

هنوز وقتش نرسیده است؟؟؟

grotesque — Sun, 03 Aug 2008 11:40:18 GMT

خوب... حق ما این نیست. به همین سادگی. حق ما این نیست.

میگویند عجله بخرج میدهی پسر.

میگویم چه عجله ای. ما همان ملتی هستیم که صد سال پیشتر بخاطر آزادی ایستادیم و از مدرن ترین قوانین جهان استفاده کردیم تا کشوری آزاد و دمکرات و پیشرفته داشته باشیم. تا حکومتی برخاسته از رای مردم داشته باشیم. تا بتوانیم طعم آزادی را بچشیم. حالا چرا باید در این گره ناجور گرفتار شده باشیم.

میگویند اشتباه میکنی پسر جان. و اشتباهت آنجاست که همه مسائل را سطحی در نظر میگیری. فکر میکنی همین که بگویید آزادی میخواهید و حکومت را جابجا کنید همه چیز عوض میشود. نه آقا جان. همین تفکرات اشتباه است که کار دست ما میدهد. نمیبینید در افغانستان چه شد. همه زورشان را زدند تا حتی بطور تصنعی هم که شده ، عناوین را عوض کنند و آخر و عاقبتش هم چیزی جز خونریزی و بازگشت ارتجاع نبود. علتش هم اینجا است که شما مسائل را روبنایی میبینید. یعنی فکر میکنید یک شبه میشود همه چیز را عوض کرد. فرهنگ را یکشبه نمیتوان عوض کرد.فرهنگ نتیجه عناصر زیربنایی است و تا این عوامل زیربنایی تغیر نکنند ، فرهنگ عوض نمیشود. فرهنگ مردم افغانستان چیزی نبود که ظرف یکی دو سال بتوان آن را عوض کرد. سالها زمان میبرد تا این فرهنگ عوض شود. حالا شما هرچقدر هم زور بزنید ، نتیجه اش چیزی جز بازگشت به استبداد و حکومت ملوک الطوایفی نیست. چرا که فرهنگ آنها همین است. در واقع نوع حکومت مستقر در هر کشور نشان از فرهنگ همان کشور است و با تغیرات روبنایی نمیتوان آنرا درست کرد.

میگویم ولی حق ما این نیست. ما با افغانستان تفاوت داریم. ما حتی با دیگر ملتهای خاورمیانه تفاوت داریم. و تفاوتمان این است که صد سال پیش یک انقلاب بنام انقلاب مشروطه داشته ایم. خوب بدیهی است که آن موقع میشد گفت ما هنوز آمادگی یک چنین افتخار بزرگی را نداشته باشیم ، همینطور هم بود و ما طی این سالیان همواره با این عقب ماندگی فرهنگی سروکله زده ایم. با آن درگیر بوده ایم و خسارات زیادی هم بابتش متحمل شده ایم. ولی اکنون دیگر این فرهنگ ما آنقدر عقب مانده نیست که تصور کنیم داستانمان تکرار داستان عراق یا افغانستان میشود. نه من باور دارم که حق ما این نیست. ما به لحاظ فرهنگی در مرحله ای هستیم که میتوانیم آزادی را ، آزادی فکر و مذهب را ، آزادی زیستن را مستحق باشیم زیربنایی ترین دلیلی هم که میتوانم برایش بیاورم فروپاشی پدرسالاری است که از مهمترین نشانه ها برای دمکراسی است. به هیچ وجه اعتقاد ندارم قوانین حاکم بر ما ، لایق ما و فرهنگمان است. حق ما این نیست. واقعیت این است که مسئله نفت به حکومتهای استبدادی چنان قدرتی میدهد که میتوانند خارج از روال متعارف یک جامعه را کنترل کنند و از پیشرفت آن جلوگیری کنند. البته ما بطور نابه خود ، چه بخواهند و چه نخواهند با مدرنیته رودررو شده ایم و تحت تاثیر تغیرات عمیقی قرار گرفته ایم که لازمه زندگی در جهان امروزی است. اما جکومت بطور وسیعی سعی دارد از تجلی و ظهور مظاهر مدرنیته که همانا آزادی های اساسی باشد جلوگیری کند. و چنین فشاری باعث میشود که جامعه علیرغم اینکه از لجاظ زیربنایی آمادگی و استعداد جهان مدرن را داشته باشد ، دست به یک عقب نشینی اجباری بزند و خود را در اشکال کهن و سنتی و مرتجعانه ، قایم کند. این قوانین که اکنون بر ما جاری است به هیچ وجه شایسته ما نیست.

میگویند خلایق هر چه لایق.

داستان استاد اصغر بنا و دخترهایش

grotesque — Fri, 01 Aug 2008 09:04:18 GMT

داستان استاد اصغر بنا و دخترهایش

دقیق تر

grotesque — Thu, 31 Jul 2008 17:52:18 GMT

سهره -

خب .دموکراسی که حرفش را میزنی حتما راه حل خوبیست چون دلایلت را خوانده ام و قبول دارم اما بگو چیست!
بله! همین دموکراسی را توضیح بده!
تا اینجایش که :یعنی حکومت ملی....حکومت مردم بر مردم...حکومتی که اداره اش در دست نمایندگان مردم است را خودم میدانم اما هنوز نمیدانم دموکراسی چیست! خیلیها نمیدانند! چون به چشم ندیدیم! و تا نبینیم هم نمیشود فهمید که چیست!
تو از من یک لیوان آب بخواه! خب من این آب را میشناسم...دیده ام...لمسش کرده ام و تشنگی ام را با آن برطرف کرده ام.وقتی آب بخواهی بدون فوت وقت برایت می آورم!
اما دموکراسی...
من نمیدانم تو از کجا آن را دیده ای و یا لمسش کرده ای.خود من و خیلی های دیگر نه در خانه آن را دیده ایم(تصمیم نهایی را پدر میگیرد) نه در مدرسه و دانشگاه و ....
فقط و فقط تعریفش را شنیده ایم و میدانیم "خوب چیزی است"،همین! جایی آن را به ما نشان نداده اند حتی در یک گروه کوچک.
احساس میکنم 30 سال پیش هم فقط برای همین خیلی از مقررات نقض شد و منظومات بهم ریخت.خیلی از دستها از دنیا کوتاه شد تا خیلی دستهای دیگر را به ارزشها بچسبانند(که متاسفانه چسبید ولی فقط به ارزشهایی که پرمایه بودند!!!)
نتیجه همینی شد که حالا هم من و هم تو میبینیم! همه دنبال همانی رفتند که تعریفش را شنیده بودند و نه خودش را!
و اما در مورد خودباوری...

به جز عده ی معدودی،بقیه همه "خودباوری" را دارند . فقط کافیست به زندگی خصوصیشان نگاهی بکنی تا نشانه هایش را ببینی.
من تاریخ را زیاد میخوانم:یا بهتر است بگویم با تاریخ زیاد زندگی میکنم.این را باور دارم که نژاد ایرانی متفاوت است( هر چند که به خاطر این اعتقاد به عنوان یک فرد متحجر و متعصب شناخته شوم) . ایرانی هیچوقت "بیخود" نبوده که نتواند به خودباوری برسد! در طول این تاریخ،هرجایی که پایت را بگذاری جوششی میبینی که معلول همان "خواستن" است...همان خودباوری.
مشکلی که پیش پای ماست "نداشتن خودباوری" نیست.چیز دیگریست که خودم هم نمیدانم چیست!!! چیزی شبیه به ...قناعت...رضایت به حداقل...
نه نه! اینهم نه!...نمیدانم!
شاید هم غرور!!!
این دومی را بیشتر قبول دارم.

..............................................

بابک-

همین که میگویی دمکراسی را برایت ملموس تر کنم ، درش کمی احساس ناباوری وجود دارد. احساس اینکه چیز غریبی است.

بگذار مستقیم بروم سراغ نشانه اصلی. حاضرم تمام سواد ناقصم را در گرو این حرف بگذارم که مظهر دمکراسی ، فروپاشی پدرسالاری در یک جامعه است.

و آنچه من در این جامعه می بینم ، چیزی جز این نیست. پدرسالاری از بین رفته است ( به دلایل اقتصادی پشت آن نمیپردازم). در اکثر خانه ها خاکستر شده است و در خانواده های دیگر در حال فروپاشی و اضمحلال است. این پدر دیگر آن پدر مقدس که نمیشد روی حرفش چونه زد نیست. اغلب حتی بطور وحشتناکی تحقیر شده است. فرزندان امروزی دیگر مانند سابق از اولیا خود حرف شنوی ندارند. چیزی ورای نداشتن حرف شنوی. دخترها عصیان کرده اند و بر خانواده پدرسالار شوریده اند. اغلب بدلیل شرایط جامعه با دروغ مسائل خود را پیش میبرند و زندگی میکنند.

اگر بخواهم واقعگرایانه به جامعه خودمان نگاه کنم و آنرا با دیگر جوامع خاورمیانه ای مقایسه کنم ، از این حیث جایی برای مقایسه با کشوری چون افغانستان نمیبینم. از عراق به مراتب جلوتریم و حتی میتوانم بگویم باتوجه به شکل اکثریت خانواده ها در ترکیه ، از این کشور نیمه دمکرات هم جلوتریم. فروریختن پدرسالاری را میگویم.

باید بگویم که در 30 سال پیش کسی در کشور ما دنبال دمکراسی نبود. ( بخاطر تخاصمی که بعلت دلایل تاریخی با کشورهای استعمارگر یافته بودیم بیشتر جوی ضد غربی بود). خوب اکنون شرایط بکلی متفاوت شده است.

این جامعه به اصول زیربنایی دمکراسی بسیار نزدیک شده است.

ولی متاسفانه این مملکت هنوز صاحب دارد.

فکر میکنم مشکل ما با دمکراسی بیشتر روبنایی شده است. حکومت جلو تغیرات اجتماعی را میگیرد. قوانینی برای دفاع از اصول مردسالاری وضع میکند و آنها را با قدرت ناشی از پول نفت بر جامعه تحمیل میکند. بدین وسیله و از این دیدگاه موفق شده است جلو ترقی جامعه را بگیرد. منتها آنچه مهم است این است که اکنون این مشکل بسیار روبنایی است. آنقدر که بتوانیم بگوییم جامعه ما با دمکراسی فاصله زیادی ندارد.

با اشاره ات به قناعت موافقم ولی این بیشتر معلول است و نه اشاره ای به دلایل.

منظورت را از غرور نفهمیدم.

اگر منظور تمایل به استقلال است که مقوله ای دیگر است و ربطی به دمکراسی و غیر آن پیدا نمیکند.

شاید هم منظورت غروری باشد از آن دست که مثلا وقتی یک دهاتی برای اولین بار به شهر میاید و میخواهد بگوید من هم کم ندارم.

نمیدانم منظورت چه بود؟

خلاصه نمیدانم وقتی راه حل دیگری نداری چرا اینقدر در برابر این کلمه دمکراسی مقاومت میکنی.

فکر میکنم بزگترین مسئله ای که با هم در آن اختلاف داریم این است که آیا پدرسالاری به فروپاشی نهایی نزدیک شده است یا نه؟

............................................................

سهره-

توی خونه های ما،اگه مردسالاری هم نباشه بازم دموکراسی نیست! یک جو متشنج و اعصاب خرد کنی ست! نیست؟! ..در افتادن با یک فرهنگ که صدها سال ، جای قابل توجهی رو توی خونواده ها داشته نتیجه ای جز تشنج و استرس نداره.
در ضمن منظور من اون مردسالاری یا بهتره بگم "برده داری" به ارث رسیده از اعراب نیست.دیدی که گفته بودم "تصمیم گیرنده ی نهایی":فقط همین! وگرنه اون نوع مردسالاری که یادآوریش آه حسرت رو از نهاد تو و خیلی از آقایون بلند میکنه مدتهاست دِمُده شده و دیگه هم آپدیت نمیشه!
مردسالاری امروزی اینه که طوری توسط جناب پدر یا شوهر پیچونده بشی تا احساس کنی تصمیم همونی بوده که خودت گرفتی....ولی درحقیقت این یه توهم بیشتر نیست ! و تصمیم همونیه که مرد محترم مورد نظرش بود!
یه مدل دیگه ش هم مختص عزیزانیه که توانایی این پیچیدنو ندارن.به این صورت که: با کلی توجیه و تفسیر و زدن حرفای قلمبه و دهن پر کن قانعت میکنن تا احساس کنی بهترین تصمیم همونیه که مراد(جمع جدید مرد!!!) میگه.
ولی هر مدلی هم که بگیره بازم همونیه که بوده! مردسالاری هنوزم محکم و مقتدر سر جاش هست و شما آقایون میتونید هنوز به آینده ی بشریت امیدوار باشید.

اتفاقا بازم باید تکرار کنم که سی سال پیش خیلی ها دنبال دموکراسی بودند و به همین امید هم خیلی کارها کردند.قبل از این بابامو واست مثال زده بودم.هم بابای من و هم خیلی از دانشجوهای اون دوره مطمئنا برای تفویض مقام سلطنت از محمدرضا به یه عده ی دیگه جونشونو نگرفتن کف دستشون و بعدشم take off بسوی لقاء الله.درسته؟!
دموکراسی که وعده داده شده بود قرار بود اسلامی باشه.همه گفته بودن که:"خب! دموکراسی که چیز خوبیه. اسلام هم که خوبه پس ترکیب این دو چه محشری به پا میکنه!!!" ( که البته چه محشری هم بپا کرده واقعا!)
و اما غرور:
خب ما ایرانیها این خصوصیت رو زیاد داریم...زیادی داریم!
یه سری مسائلو درست و درمون نمیفهمیم چیه و نیاز داریم بیشتر در باره ش توضیح بشنویم ولی وقتی میگن:فلانی فهمیدی؟! میگیم:آره آره! بعد به حمایت همین آره گفتنا و قبول کردنای ما هزارجور ... زیادی میل میکنن،....بعدها دوزاریمون جا میفته که اون چیز خوب ،اونقدرام خوب نبوده.
خب تا اینجاش یه کم قابل جبرانه ولی باز همون غرور مشکل ساز میشه و نمیذاره به اشتباهمون اعتراف کنیم و پاشیم برای جبرانش!
خود من توی مسائل کوچیک و شخصی زیاد این غرور رو خرج کردم .طعم ماحصلشم میدونم چیه...یه چیزی شبیه به ماحصل مقیاس بزرگترش! همینی که الان هست و راه حلش هم دموکراسیه.
حالا که همه ی سوادتو گرو گذاشتی تا ثابت کنی دموکراسی همون فروپاشی پدرسالاریه،منم خیلی دلم میخواد ثابت کنم اینطوری نیست تا سوادتو ازت بگیرم ولی نمیتونم...چون شاید همین باشه!
همین الان بشین و دوباره تمام کامنتهای منو بخون! از قبلی تا این جدیدیا...
بشمار ببین من چندبار راه حل تو رو تایید کردم.
با همه ی اینا چرا فکر میکنی من دارم دربرابر دموکراسی مقاومت میکنم؟ چرا مثل خیلی از سیاستمدارهای امروزی مغلطه میکنی و حرف توی دهن من میذاری؟ من فقط توضیح خواستم.فقط عرض کردم که قبل از جدی شدن دموکراسی ،موضوع رو برای ملت قابل لمس تر کنید.تا بااین راه یک عده نزنن به خاکی و دیگران هم پشت سرشون راه بیفتن...و بعدشم نتیجه بشه چیزی بدتر از این وضعی که توش هستیم!
من غیر از این عرض کردم؟!

در مورد بزرگی مسئله ای که سرش اختلاف داریم هم درست حدس زدی!
من خیلی جدی و قاطع معتقدم که مرد سالاری(و نه فقط پدرسالاری) خیلی راه داره تا برسه به فروپاشی نهایی!
کی میخواد فرهنگی رو که توی چندصد سال شکل گرفته و ادامه پیدا کرده رو توی مدت یک یا دو دهه به مرز فروپاشی برسونه؟!!!

همون پسر شورشی(منظورم توی خونواده ی مردسالاره) وقتی خودش به سلامتی و میمنت و مبارکی ازدواج کنه شرط میبندم(سر هر چیز زیر 100 هزار تومن!)که خودش سردمدار این سنت توی خونواده ای میشه که تشکیل داده!
میشه گفت یه جور درجا زدنه...مثل بازی هپ!
حالا از این وسط یکی دو نفر زیرابی میرن و راهشونو کاملا جدا میکنن...اوهوم؟! خب بشین حالا حساب کن ببین چند سال دیگه باید بگذره تا این یکی دو نفر برسن به حداکثر و مجسمه ی آقایونو از روی میز وسط پذیرایی بردارن بذارن جای خودش!!!
.................

بابک- برای ختم کلام

ولی من فکر میکنم چه بخواهیم و چه نخواهیم

کمر پدرسالاری در جامعه ما شکسته شده است

آنچه میماند تلاش برای نگه داشتن این استخوانها روی هم است.

تا چه زمان، خدا میداند.

.........................................

((( بحث فوق میتواند تا صدها صفحه ادامه یابد

بهتر است در حد طرح یک موضوع مهم خاتمه یابد)))

خودباوری

grotesque — Mon, 28 Jul 2008 20:26:11 GMT

فکر میکنم دچار مرضی بنام نومیدی مفرط شده ایم. و مهمترین نشانه آن از خودبیگانگی ای است که میتوانم در اظهار نظرها ببینم. میگوییم جامعه ما با دمکراسی فاصله زیادی دارد چرا که فکر میکنیم آدمهایی که در سرزمینهای دمکراتیک زندگی میکنند دارای شاخ و دُم می باشند. اشکال عجیب و غریب و زندگی ای محیرالعقول دارند. در این توهم به سر میبریم که چنان آدمهایی لابد روزی چهار پنج کتاب می خوانند و هفت هشت کنفرانس علمی میدهند و چون مردم ما بدان درجه نرسیده اند پس از دمکراسی بسیار دوریم. احتمالا فکر میکنیم چون در کشورهای دمکراتیک مستراح وجود ندارد، تا به فرهنگ شکوهمند توالت فرنگی دست نیافته باشیم ، امکان اجرای دمکراسی در کشورمان محال است. چون به لحاظ تاریخی رنسانس در اروپا چند قرن پیش رخ داده است ، پس لابد باید چند قرن منتظر بمانیم تا موعدش سر برسد.

برعکس ِ بعضی از دوستان ، آنقدر من امیدوار هستم که از نوشتن این سطور کوتاهی نکنم و سعی کنم این امید وافر را به دیگر دوستان تا آنجا که میتوانم سرایت دهم.

اگر قاعده بر این بود که حال که از جهاتی چندین قرن عقب به نظر میرسیم پس ناگزیر باید تک تک این سالیان متمادی را نکته به نکته و لحظه به لحظه طی کنیم ، آنوقت می بایست خفقان بگیرم و خودم را با یک تلاش بیهوده سرگرم نکنم. ولی اینگونه نیست. چرا که بهرجهت ما میتوانیم مظاهری از دنیای مدرن را در منازل و زندگی خود ببینیم. از وسیله غریبی بنام یخچال استفاده میکنیم. کولر هم داریم ، تلویزیون ِ ما رنگی شده است . و در هنگام قرار گرفتن پیش روی کامپیوتر ابروهایمان را بالا نمیبریم. اینها مظاهری از دنیای مدرن است که به زندگی ما رخنه کرده اند . فاصله ما با تاریخ چند قرن نیست. هرچقدر هم که ناامید باشیم ، نمیتوانیم از حرکت نابه خود به سوی جلو طفره رویم. ما به جلو پرتاب شده ایم. و با مولفه های دنیای مدرن درگیر شده ایم. هرچقدر هم که قوانین حاکم مرتجعانه باشد ، نمیتواند منکر درگیری ما با دنیای مدرن شود. این مسئله قانون حرکت پابه پای تاریخی را نقض کرده است.

فراموش نکرده ایم که تنها این مشکلات اقتصادی بود که مردم را ناگزیر از کاهش زاد و ولد در دهه 70 کرد. در نتیجه ما اکنون از فرهنگ خانواده کوچک برخوردار شده ایم. هجوم صنعت و مدرنیته برخلاف تصور ما از طریق فرهنگ نیست. تغیر فرهنگی از مظاهر ثانویه در تحول بسوی مدرنیته محسوب میشود. صنعتی شدن ما را ناگزیر با فرهنگی جدید مواجه میکند که یکی از مظاهر آن دمکراسی است.

منظور آنکه من این تصور که ما با دنیای مدرن چندین قرن فاصله داریم ( حتی اگر قوانین رایج مظهر آن باشد ) را قبول ندارم. فکر میکنم فاصله حقیقی تاریخی ما با کشورهای پیشرفته چیزی حدود 60-80 سال باشد. ما با دمکراسی آنقدرها هم فاصله نداریم که جلوه میکند.

در اینجا فقط دو مشکل بزرگ وجود دارد که موانع اصلی ما برای نیل به دمکراسی است. اولین مشکل مسئله نفت و تصاحب آن توسط دولت است که باعث شده است قدرتی به دولت دهد که بتواند مانع تحولات اجتماعی شود. مشکل دوم ، مشکلی از سوی ِ خود ماست و آن ناباوری است. نوعی خود کوچک بینی و اینکه انسانهایی که در جوامع پیشرفته زندگی میکنند از کره مریخ آمده اند و فضایل دست نایافتنی دارند.

نمیدانم چرا دوست داریم نومیدانه سخن بگوییم. از این بگوییم که مردم دمکراسی را نمی فهمند . وحال آنکه مردم خود ِ ما هستیم. باور کنید در کشورهای پیشرفته هم خیلی ها نمیدانند دمکراسی چیست؟ این فقط برای ما مهم است چرا که به آن محتاجیم. درست نیست که اقلیتی ده درصدی از جامعه را به عنوان کل ِ مردم در نظر گیریم و نومیدانه بگوییم : مردم همین را می خواهند. مردم متعصب هستند . مردم نمی فهمند .

این بیشتر مرض نومیدی است که ما را بدین سو گرایش میدهد. تا واقعیت بینی.

خود را باور کنیم چراکه خود ِ ما مردم هستیم و حرفهای تک تک ِ ما روی دیگران میتواند اثری مثبت داشته باشد. حرفمان را بزنیم و از این واهمه نداشته باشیم که با حرف دیگری متفاوت است. جایی برای مصلحت اندیشی نمانده است. که مصلحت اندیشی را بسیار تجربه کرده ایم.

بگو و بشنو ( پیرامون دمکراسی)

grotesque — Mon, 28 Jul 2008 06:40:18 GMT

توسط سعید علایی فر- دموکراسی یعنی حکومت مردم بر مردم.لازمه ی قبول دموکراسی پیش فرض هایی از جمله اعتقاد به شعور بشریت برای تصمیم گیری برای زندگی و حکومت خود است.چرا که اگر بشر را فاقد قوه ادراک بدانیم و او را به این محدود کنیم که باید از قوانین فوق بشری پیروی کند نمی توانیم دموکراسی را به اجرا برسانیم.قران مجید که بزرگترین معجزه برا ی انسانهاست بار ها در آیات خود جملاتی مشابه":بیشتر مردم نمی دانند" دارد.که این بیانگر اینست که مردم آنچنان که باید از قوه ادراک و تصمیم گیری برای خود بر خوردار نیستند.لذا حکومت مردمی را مردود می شمارد.بعنوان مثال پیامبر اکرم که از جانب خدا مامور به تشکیل حکومت اسلامی شد هیچ گاه به رای مردم نبود.همین طور وقتی که پیامبر حضرت علی (ع) را به عنوان خلیفه ی خود انتخاب می کردند هیچ آثاری از دموکراسی و همه پرسی که از آثار بارز دموکراسی است دیده نمیشود.
آیا می تون در جامعه اسلامی روابط آزاد جنسی را به رفراندم گذاشت و با اکثریت آرا مردم قانون آزادی روابط جنسی وضع کرد؟
خیر.هرگز چنین چیزی را که خدا حکم کرده را نمیتوان با اندیشه ی بشری آمیخته کرد.

از سوی دیگر عدالت برابر ی نیست.بلکه در جای خود قرار گرفتن است.اگر یک فرد تحصیلکرده ی سیاسی با یک فرد بی سواد که بر خلاف فرد اول نقش سیاسی اجتماعی ناچیزی در جامعه دارد دارای یک حق رای برابر باشد این خود نوعی نا حقی و ظلم به حساب میاید.در واقع دموکراسی عدالت را در جامعه که افراد دارای همگونی فرهنگی.اقتصادی.اجتماعی و...نیستند پوشش قرار نمیدهد.البته در این جامعه شاید به نفع طبقه ی ضعیف تمام شود ولی برای افرادی که در راس هرم قرار دارند نوعی اجحاف است.مثلا همین انتخابات ریاست جمهوری را که احمدی نژاد رای آورد را در نظر بگیرید.بنظر شما آیا به یک اقتصاد دان که از سیاستهای اقتصادی دولت این آقا خبر داشت و به او رای نداد تا جامعه خراب نشود ولی یک فرد بی سواد ساده انگار و زود باور این کار را کرد، ظلم نشد؟شد.خب وقتی آیه داریم که اکثر مردم نمی دانند چرا باید مسایل سیاسی را به آنها واگذار کنیم؟که مملکت خراب تر از قبل شود؟

..................................

بابک- فرض را بر این منوال میگذاریم که شعور بشریت ناقص است.

پس باید به یک نحوی یک نفر بجای بشریت انتخاب کند.

حالا آن کیست؟

طبق یک قانون علمی و عقلی میتوان گفت آنکه جیبش پُر تر است.

یعنی آنکه بر سر چاه نفت نشسته است.

حالا چه ظهرها چلوکباب بخورد

و یا نان پنیر.

پس تمام سرنوشت ما این میشود که آنکه روی چاه نفت نشسته است ، چه کسی باشد؟

احمقانه است که بگوییم: من فکر میکنم آنکه روی چاه می نشیند باید کچل باشد و یا عمامه به سر باشد. چونکه این صرفا یک خواست فردی و جناحی است.

باید راه حلی ارائه دهیم که با تمام نقصهایش بهترین راه حل در مجموع باشد.

وگرنه ، و در شرایطی که چون اکنون صاحب چاه نفت مشخص است ، اینکه بگوییم اگر این بود و اگر آن نبود بهتر بود ، راه حلی منطقی نیست. وگرنه هر کسی در این بازار دوست دارد پسرخاله اش صاحب چاه نفت شود و از قضا چه پسرخاله خوبی هم دارد.

دیگر آنکه

دوست عزیز من/ اولا انتخاب کردن بین دو نفر یا چند نفر که دیگری صحتشان را باید قبول کند ، نه انتخاب است و نه دمکراسی.

و دیگر آنکه فکر میکنم اکثر کسانی که به فرد ناشناخته ای بنام احمدی نژاد رای دادند ، دنبال آدم جدیدی میگشتند که دیگر مشکلات حکومت در دوران رفسنجانی تکرار نشود. من که شرکت نکردم ولی اینکه چرا رفسنجانی در دوران 8 ساله اش تضادها را حل نکرد ، سئوال منطقی و به جایی است...

البته که نگذاشتند

ولی این جواب اینقدر تکراری شده که دیگر کسی گوشش بدهکار این نوع پاسخ نمیشود.

.................................

سعید- بشریت اگر شعورش ناقص باشد این شامل عام می شود و حتی کچل های عمامه دار ِ بر سر چاه نفت نشسته را هم شامل می شود...
من به شایسته سالاری معتقدم...حال شایسته هر که باشد خواه آخوندی روشنفکر خواه روشنفکری ضد آخوند!

تضادهای مملکت ما ریشه ای عمیق دارند و به دوران مشروطه و حتی قبل تر از آن بر می گردد.

واقعا توقع زیادی است که از رییس جمهور بخواهیم تنها در عرض 8سال تضاد ها را حل کند...خواه رفسنجانی باشد...خواه خاتمی!

.......................................................

خراب ( تبعه عراق)- در مورد این سخن آقای سعید ..خب جایی که امام نباشد و پیامبر و حتی فقیه مبسوط الید که بتواند حاکم باشد و مردم بخواهندش و قبولش کنند..چون همان پیامبر و امام هم وقتی مردم(همه ی شان و نه گروه خاص ..مانند نظزی که اهل حل و عقد را صاحب رای و اختیار بداند) آن ها را خواستند و قبول کردند توانستند حکومت کنند..
خب حالا اگر این شرایط نبود چه؟
پس یا اسم جامعه را می نویسیم و قرعه می اندازیم کی بشود حاکم
یا چون شما معتقد به عدم برابری هستید دکترا دار ها بشوند حاکم یا ..
بهترین راه حل (حالا نه حتما منطبق بر نص آیات) انتخابات است..دموکراسی با قید های اسلامیش با عدم خروج بر نص احکام صریح اسلام.وو می باشد..ولایت مومنان بر مومنان در جایی که فقیه حاکم نباشد را می گویم....

.....................................................

بابک – یکی از دلایلی هم که در کشور شما ( یعنی عراق) علما از سیاست کناره گرفتند ، پرهیز از تکرار تجربه ایران بود.

......................................................

نظر بدهید و یا در بحث ما شرکت کنید.

مسیر تاریخ رو به جلو است.

grotesque — Sat, 26 Jul 2008 22:23:13 GMT

احمقانه می خواهیم مسیر تاریخ را تغیر دهیم. و این هنگامی است که کسی با شور و ذوق بگوید

" ما بعد از احمدی نژاد به دوران خوش ِ ماقبل احمدی نژاد باز می گردیم."

میدانم که ما حافظه تاریخی خوبی نداریم ولی اینقدرش را دیگر ندیده بودم.احساس میکنم بعضی ها شاید دچار آلزایمر شدیدی باشند و بخواهند از سکوتها سو استفاده کنند.

یکصد سال پیش دلاوران آذربایجان در اوج سیاهی تاریخ کشورمان حماسه ای خلق کردند چنان بزرگ و باشکوه که اکنون بتوانم باسربلندی به آن اتفاق اشاره کنم و بگویم " من هم یک ایرانی هستم"

ولی گویا آنقدر تاریخمان عقب روی داشته است که حرکت به سوی گذشته را عادت کرده ایم.

نخیر دوستان تا آنجا که راه داشته است تاریخ به گذشته رفته است. به انتهای دره رسیده ایم. این ماشین دیگر جا ندارد یعنی نمیتواند بیش از این عقب روی کند. اگر قرار است حرکت کند ، تنها یک راه بیشتر برایش نمانده است و آن حرکت به جلو است. زمان برای حرکت به دوران پیش از احمدی نژاد مرده است. تنها میتوانیم به جلو نگاه کنیم. پس لطفا سرتان را بچرخانید و از آن گذشته خوب یاد نکنید. گذشته خیلی خوبی بود . حیف که شماها یادتان نمی آید. آلزایمر گرفته اید و مزه اش زیر دهانتان نیست.

کمی به خود بیاییم و شرم کنیم. از اینکه یکصد سال پیش انقلاب مشروطه داشته ایم و اکنون هنوز دمکراسی را منزلی غریب و ناممکن میخوانیم.

از اینکه باز هم خود را برای فریب خوردن و افسوس آماده میکنیم .

تا نبینیم چیزی را باور نکنیم. این را یاد بگیریم چرا که همین متضمن حرکتمان رو به جلو است. و نه وعده های تکراری ، که گندشان سراپای کوچه زندگی مار را فراگرفته است.

کافیست که صادقانه بگوییم و بخواهیم : حقمان را.

بزرگترین دشمنان احمدی نژاد

grotesque — Sat, 26 Jul 2008 12:45:18 GMT

ما که خوشبختانه به لطف وضع موجود ، در دوره های مختلف با شکلهای رنگارنگ بدبختی ، فقر و خفقان روبرو شده ایم. ولی خواستم اینرا هم بدانید که متاسفانه ما را در شمار بزرگترین دشمنان احمدی نژاد محسوب نمی کنند. این افتخار را به آنهایی داده اند که بعد از انقلاب شکوهمند ، جیبهایشان را پر کرده اند و حالا از این میترسند که مبادا ناپرهیزیهای احمدی نژاد باعث به هم ریختن وضع موجود شود و یا آتش بازی های احمدی نژاد سرمایه آنها را هم به آتش کشد. خلاصه این دسته دودستی به وضع موجود چسبیده اند و عجب خصومتی هم با احمدی نژاد دارند. ایشان را بزرگترین دشمنان احمدی نژاد نامیده اند. نتیجه اخلاقی این مطلب این است که ...

نتیجه اش را شما بگویید.

..........................................

خلاصه معادله کمی پیچیده است.