مسجد و میخانه یکی ست.

از عماد خراسانی

 

پیش ما شیفتگان ، مسجد و میخانه یکی است

حرم ودیر یکی ، سبحه و پیمانه یکی است

این همه جنگ و جدل حاصل کوته نظری است

گر نظر پاک کنی ، کعبه و بتخانه یکی است

هر کسی قصه شوقش به زبانی  گوید

چون نکو مینگرم ؛ حاصل افسانه یکی است

این همه قصه ز سودای گرفتاران است

وَرنه از روز اَزل ، دام یکی ، دانه یکی است

ره هر کس به فسونی زده ان شوخ ؛ ار نه

گریه نیمه شب و خنده مستانه یکی است

گر زمن پرسی از آن لطف ، که من می دانم

آشنا بر در این خانه و بیگانه یکی است

هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند

بهر این یک دو نفس ، عاقل و دیوانه یکی است

عشق اتش بود و خانه خرابی دارد

پیش اتش دل شمع و پر ِ پروانه یکی است

گر به سر حد ِ جنونت ببرد عشق عماد

بی وفایی و وفاداری جانانه یکی است.

(( در متنهایی که به دست آوردم از سوختگان استفاده شده بود ولی نمی دانم چرا بخاطر می آورم در متنی که داشتم از شیفتگان استفاده شده بود.))